Stille overgave
Gehuld in witte nachtponnen lopen de wandelaars over het Schouwburgplein. Een siddering trekt door de gebouwen. De kalmte van elke weloverwogen stap herinnert de stad aan datgene wat verloren is gegaan. Een flits trekt voor mijn ogen langs, plotsklaps ben ik weer dáár, in de jungle. De echoes van de kloosterbellen hoor ik in mijn hoofd, terwijl mijn blote voeten de modder teder kussen met bewustzijn. De soberheid van het monastische leven die ascese voorstaat contrasteert met het overdadige sensorische geluk wat op dit culturele festival te vinden valt. Ik zet mijn voet voor de andere, Bud – Dho, Bud- Dho. Mijn ogen beginnen als vanzelf te wateren als ik de stilte voel nederdalen op dit plein, als ik voel hoe de gebouwen luisteren naar onze aanwezigheid die met elke stap herbevestigd wordt. Tijden flitsen voorbij van het landschap dat hier lang geleden overgroeid was met bomen, waterlanden, moeras. Nu is dit onze samenleving. Stap voor stap. Huizen van beton. Bud – Dho. Daar de lianen. Linkervoet – rechtervoet. Ik aanschouw de verwarring die plaatsvindt als er plotseling een stille verstoring van de stadse chaotische orde is. Een stille tocht in het wit uitgevoerd, voorop een vrouw met lantaarn. Licht brengen door bewustzijn. Bud – Dho. Ik ben ontroerd dat ik dit nu mag doen. De overtuigingen die geleid hebben tot deze architectuur, tot metropolitische consumptie, moderner, duurder, mooier. Een oeroude wandeling. Duizenden jaren oud. Door de jungle, door het bos, door de velden. Stap voor stap. Op dit moment voel ik de eeuwigheid en het huidige moment, als de duim en wijsvinger die elkaar raken en het ontvouwen van het weefgetouw. Ik voel hoe wij – weven – stap voor stap. Onze stof in samenspel met de aarde – of die nu modder of beton is. De ontroering stijgt uit boven mijn lichaam, vermengt zich met het water onder de grond, in de lucht, van de verdichte wolkendekken, in mijn ooghoeken. De stad die alsmaar zachter wordt, overgroeit met lianen. De groene stad, de stad die van ons is, die wij door middel van elke stap hercreeëren. Dit was slechts de eerste.

Voor de bezoeker begon de reis bij de ontvangst. Bij het inchecken ontving de slaper een speldje als dank voor de betoonde overgave en mocht zij haar bagage achterlaten. Na een nachtelijk avontuur vol indrukken mocht de slaper zich melden bij de Doelen, waar zij ontvangen werd door de nachtelfen. Haar schoenen waren het eerste offer, één van de velen. “Volg mij maar” verzocht de witgekapte elf en via een serie van trappen vonden zij gezamelijk de Schatkamer, waar alle bagage in opgeborgen was. Daar werd alleen het nachtgerief meegenomen: tandenborstel, pyjama en eventuele fluffy slippers. Stilletjes vroeg de elf met fonkelende ogen of de schone slaapster zich op een ‘bijzondere plek’ wilde omkleden. Instemmend gaf de slaapster haar nachtelijke benodigdheden over aan de begeleider en liep stil achter haar aan langs de dwaalpaden van het majesteuze Doelengebouw. Plots verschijnt daar een inham waar in de verte de paars, blauw, groene lichten zachtjes branden als een Noordelijke hemel in hartje winter. Witte stapelbedjes zijn in de verte te zien. In deze inham staat alreeds een enkele stoel. “Dan wil ik u vragen of ik u mag helpen met omkleden?”.. Terwijl de jas alreeds over de schouders glijdt is een moment van spanning voelbaar – hoe ver gaat dit nu eigenlijk? “Zal ik u ook met uw trui helpen?” en een knikje later is de slaper alweer in haar shirt. Het proces gaat door totdat zij in haar blote borsten en onderbroek staat en de flanellen pyjama stilletjes over haar huid glijdt – de koele Doelenlucht vervangend met een koesterende warmte. Een vanzelfsprekend gevoel van vertrouwen hangt in de lucht, als een moeder met haar kind en slechts in haar pyjama en pantoffeltjes sloft de slaapster verder, begeleid naar de wc terwijl de elf haar benodigheden draagt. Het is een merkwaardig gevoel, zo bevrijd van verantwoordelijkheden, leeg en zonder noodzaak om ergens zorg voor te dragen. Bij de wc aangekomen kan zij daar haar tanden poetsen en nog meer loslaten op de emaille witte w.c.pot. Buiten wacht haar een andere, nog reeds onbekende mannelijke elf die een capucion op heeft en een nog verstildere uitstraling heeft. Haar tas wordt wederom gedragen, een zachte slaapmuts wordt tedertjes op haar hoofd gezet onder het gefluister van de slaapelf: “We gaan nu een stille nachtwandeling maken, ga je mee?”. Vol vertrouwen kijkt hij haar aan, een witte lantaarn en haar bagage in zijn hand voordat hij zich omdraait en haar voorgaat met langzame schreiden de scheiding tussen deze wereld en de Andere. Leeg en zonder enig ander ding om te doen laat de slaapster haar voeten haar verder bewegen, de ene voor de andere, terwijl de sterrenhemel opdoemt aan de andere zijde van de gang. Één enkel sterretje flonkert op het witte bed dat haar aangeboden wordt door een wijzing van de hand van de elf. Zijn gezicht kan zij nu niet meer zien. De dekens worden voor haar opengeslagen, haar benen zelfs in het bed getild alsof ze een kleutertje is van vier jaar oud en vervolgens stevig toegedekt met de warme deken. Een stille overgave overkomt haar en de slaap arriveert…..

Het ontwaken bracht een nieuwe verrassing. Op kousenvoetjes liepen de ochtendzusters langs de Geliefde Slapers. Een tedere aanraking wekte haar, vervolgens werd haar lange bruine haar geborsteld door een onaards mooi wezen, een enkele traan rolde van haar wang. Haar handen werden gehouden tussen twee warme handen, een spons met schuimerig zeep waste het vuil er vanaf, een dotje zeepsop op haar neus.

Als een rituele wassing werden zweetvoetjes gespoeld met lauwwarm water, het soppen, poetsen en reinigen. Tanden werden gepoetst en de ochtend adem vloeide af een kan met afvalwater. De enige echte reiniging is die de grenzen tussen ‘Ik’ en ‘Zij’ overstijgt, tussen ‘Wij’ en ‘Zij’. Deze brug valt enkel door tederheid en ontroering te slaan. Durf jij ook je over te geven aan een onbekende?

Column
Wandelen over de Schouwburg
De gebouwen vullen mijn ogen met tranen
Witte verstilde gestaltes
“Daar word je wel even stil van..”
Flitsen van de jungle
De bomen waaien mee
Langzaam wandelen we
De jongeren lachen en klagen
De traditie van de monniken
Hun strijd tegen de wereldsheid
Onthechting en ascese
En dat op een cultureel festival
De verwenning van de zintuigen
Betovering in een weekeinde
Een schril contrast
De bomen zwiepen
Elke stap Bu
Elke stap Dho

De serie popconcerten bestaat inhoudelijk vooral uit concerten ‘met een hoog Motel Mozaïque – gehalte’… maar het kan dus ook iets compleet anders zijn, zoals Guus Meeuwis! In dit geval maakt Motel Mozaique van concertlocatie de Rotterdamse Schouwburg een club/poppodium, zoals eerder met concerten van Katzenjammer en Maceo Parker en de tientallen shows tijdens het Motel Mozaique festival. Zodoende gaat een artiest als Guus Meeuwis niet aan Rotterdam voorbij, bij gebrek aan een grootstedelijk poppodium zoals WATT en Nighttown waren.

De komende periode staan in de Rotterdamse Schouwburg ook concerten gepland van Gogol Bordello (23 juni) en Ed Kowalczyk (18 september, uitverkocht). Binnenkort worden meer concerten bekend gemaakt.

Guus Meeuwis ‘Het Kan Hier Zo Mooi Zijn’
Na een periode in de studio voor zijn nieuwe album en een zomer met festivals en stadionconcerten, keert Guus Meeuwis terug met een club- en theatertour ‘Het Kan Hier Zo Mooi Zijn’. Met een meer klassieke rock ‘n roll-bezetting en de beste muzikanten van Nederland in zijn band komt Guus naar de Rotterdamse Schouwburg voor een staande clubshow waarbij hij vooral zijn uptempo liedjes speelt. Feest dus! De kaartverkoop start op vrijdag 10 mei om 10:00 via de voorverkoopkanalen van Ticket Service Nederland en via de Rotterdamse Schouwburg.

De komende periode staan in de Rotterdamse Schouwburg concerten gepland van Gogol Bordello (23 juni), Ed Kowalczyk (18 september, uitverkocht) en Guus Meeuwis (22 oktober). Binnenkort worden meer concerten bekend gemaakt.

“Niet persé kleinschaliger in kwantiteit dus, wel een line-up die ruim vijftig jaar muziekhistorie dekte, van de nieuwe rock ‘n’ roll-helden The Strypes via de neosoul van Laura Mvula en José James tot de spannende beat- en elektronicatovenaars van dit moment in de personen van producers S O H N en Lapalux.” – Kicking the Habit

“De echte festivaltijgers konden zich melden bij de Doelen, waar ze door engelachtige begeleiders in stapelbedden in de foyer werden ondergestopt.  In het volle licht van de grote stad en al het lawaai dat daarbij hoort, op een festival dat niet stopt bij de deur van de concertzaal.” – NRC Handelsblad

“Voor de liefhebber die verrast wil worden is er Motel Mozaique. Het tweedaagse kunstenfestival in de Rotterdamse binnenstad ijvert zich er elk jaar weer voor de krenten uit de poppap te vissen.” Volkskrant

“Dansparadijs in de Minimall: het hele weekend door werd er het meest gedanst in de Minimall. Optredens van Palmbomen, S O H N, Sinkane en Lapalux zorgden voor een constante stroom aan energie.” - Vogue

“Op het uitgestrekte, zanderige terrein en tegen het decor van een oud gemeentegebouw speelt de band (Orlando), bijgestaan door blazers, een paar fraaie nummers. Het maakt van de wandeling een geslaagde combinatie van cultuur, historie en techniek.” – Indiestyle

“Van dwalen door een verlaten Tropicana tot hippe nieuwe bandjes ontdekken: het Rotterdamse festival Motel Mozaique schotelt een heel weekeinde lang een enorm veelzijdig aanbod voor.” – Algemeen Dagblad

“Motel Mozaique is steeds meer een oase in de woestijn voor de Rotterdamse liefhebber van een fatsoenlijk popconcert” – Algemeen Dagblad

“Tropicana is een Rotterdams icoon geworden en heel veel mensen hebben er herinneringen aan.” – Algemeen Dagblad

“Op welk ander festival zie je in één weekend een met coke bepoederde documentaire in een rijdende busbioscoop, word je wakker gewassen door gastvrije nonnen, en gaan de jazz van José James, de electrorock van Goose en de indiefolk van Daughter moeiteloos samen?” – DJBroadcast

“Een editie waar bovenal een programma wordt neergezet dat diverser is dan ooit tevoren. De grote beloftes voor dit jaar zijn gespot” – Kindamuzik

“Na het debacle rond Nighttown/Watt, het sluiten van Waterfront, Heidegger, Exit en De Nieuwe Oogst, werd onlangs bekend dat De Unie de volgende is die zijn deuren sluit voor live-muziek. Een van de weinige lichtpuntjes is multi-kunstenfestival Motel Mozaique.” – OOR

“Jáááá, wat was het weer fijn. Een heel weekend lang speelden in Rotterdam popbandjes op festival Motel Mozaïque. Voor those in the know waren er enorme hoogtepunten – AlunaGeorge! – maar het festival kenmerkt zich ook door de vele duveltjes uit doosjes. Namen die ons nog niets zeiden, maar waarbij je bij de eerste guitar stroke weet: zij gaan ieders speakers rocken.” – Marie Claire

Daarnaast organiseert Motel Mozaique ook concerten in, en in nauwe samenwerking met, de Rotterdamse Schouwburg en de Doelen. Over het algemeen zijn dit concerten met een hoog Motel Mozaique gehalte, maar het kan ook iets compleet anders zijn. Op de agenda staat nu een akoestische show van voormalig LIVE frontman Ed Kowalczyk in de schouwburg op 18 september (uitverkocht). Binnenkort volgen meer shows.

Ook kijken we met de schouwburg of we een mooi vervolg kunnen geven aan de samenwerking voor festival De Keuze. Hiervoor heeft Motel Mozaique vorig jaar voor het eerst een gratis toegankelijk muziekprogrammering samengesteld.

En wie weet krijgen de dakenroutes Poems from a Rooftop, welke tijdens Motel Mozaique voor het eerst plaatsvonden, ook nog wel een vervolg.

Wil je op de hoogte blijven van al onze activiteiten? Schijf je onderop de homepage in voor de nieuwsbrief. Volg ons via Facebook of Twitter voor korter nieuws en om sneller op te hoogte te zijn.

Op vrijdag 3 mei zie je de Nederlandse première van de documentaire In The Deep Shade over de Ierse band The Frames (met frontman Glen Hansard) die alweer ruim twintig jaar aan de weg timmeren. We hebben The Frames helaas nooit op Motel Mozaique gehad, maar dat heeft enkel te maken met agenda’s die niet overeen kwamen.

Vrijdag 17 mei wordt Turning vertoond. Deze documentaire sleurt je mee in de aangrijpende levensverhalen van de vrouwen die tijdens de bijzondere show van Antony and The Johnsons ‘optraden’. Muzikaal begeleid door Antony’s hartbrekende liedjes, die de bezoeker van Motel Mozaique 2005 zich nog goed zal herinneren.

Onze partner Eastpak heeft ook een uitgebreide fotoreportage op hun Facebook pagina geplaatst. Maar liefst 125 foto’s van het festival en vooral van de bezoekers!